توام دنیاتو به پاش می ریزی دنیای توام به اندازه دنیای همونه ممکنه یه کتاب کلمه باشه یه عالمه قصه یه دنیا خیال یا حتی یه عطر ارزون

همه جا برات قشنگ می شه همه چیز براش قشنگ می شه. قول می دین. دست تو دست هم می گذرین از همه چی از همه کس به خاطر هم به خاطر عشق ...

همدیگرو درک می کنید لب باز نکرده حرفای همدیگرو می فهمید همدیگرو دلداری می دید با هم گریه می کنید با هم می خندید همه چی براتون عزیز می شه ... حرف اول اسمش...روزای خاص...عطر تن همدیگه...کلمه هایی که فقط شما دوتا معنیشو می فهمید... یه نت عاشقونه...یه صدای گرم مثلا رضا...

می رین...بازم کنار هم...

دستاتون تو دست همه ولی یه وقتایی از هم رها می شه بی دلیل... یه وقتایی تو می خوای تو دستشو ول می کنی اون میاد پیدات می کنه بازم دستتو محکم می گیره یه وقتایی اون می ره تو دنبالش می ری پیداش می کنی باز دستاشو می گیری...

دیگه می ترسید...کمتر به چشمای هم نیگا می کنید.بهونه گیر می شه زود رنج می شی همه چی هست تو همونی اونم همون آدم قبلیه فقط یه یه چیزی کمه یه چیزی توی همین بل بشو از کوله بارتون افتاده گم شده جا مونده...اعتماد...

بازم میرید ولی دلسرد شدید می ترسین دستای همدیگه رو گرفتین ولی شل و ول بی قید و بند بی اعتماد    یه چیزی هست که هنوز نمی ذاره از هم جدا شید یه ته مونده از یه جام ریخته...یه ذره عشق یه ذره خاطره ...

بازم می رید...سردی دستشو حس می کنی سردی نگاهتو حس می کنه...به روی هم نمیارید هردو میدونید کسی که خوابه رو میشه بیدار کرد ولی کسی که خودشو به خواب زده...نه! انگار که کنار هم بودن براتون یه عادت شده فقط یه عادت...شاید هنوز ته دل شکسته تون یه خرده امید مونده امید به اینکه همه چی مثل روز اول شه...

بازم می رید...

یهو طوفان می شه لازم نیست حتما بزرگ باشه ممکنه به کوچیکیه یه پیغام باشه به بی ارزشیه یه آدم سوم به بی اعتباریه یه دوست تازه وارد...همه چی میشکنه دستاشو ول می کنی دستاتو ول می کنه ازش متنفر می شی ازت متنفر می شه...همه چی تموم می شه!

از حالا به بعد خودتی و خودت تنها مثل قبل فقط یه چیزی داشتی که قبلا نداشتی...یه زخم...یه زخم عمیق رو دلت که چون زهر کینه داره هیچوقت خوب نمی شه اونوقت تمام اون خاطره های شیرین نمک می شن و هر روز و هر لحظه پاشیده میشن رو زخم سربازت...خیلی دردناکه یه وقتایی اشکتو در میاره...یه مدت که می گذره دیگه عادت می کنی... به زخمت خو می کنی ...برات عادی می شه...پوست کلفت می شی!

حالا هروقت هر جایی وسط زمستون یا روی یه خروار برگ زرد وقتی کسی با یه دنیا عشق میاد جلو بهتیه گردنبند بدلی می ده پوزخند می زنی می گی من از این آشغالا گردنم نمی ندازم! هر کس بهت یه عطر ارزون می ده اخم می کنی می گی من از این بو خوشم نمی یاد!

همه چی همونطوری می شه که تو می خوای .چی می خوای؟ تنهایی آرامش انتقام!

ولی هنوز یه چیزایی مثل گذشته اس...هنوز یه صدای گرمی رو دوس داری که آرومت می کنه مثلا رضا...!   

پی نوشت:این آپ فقط یه آپ یه واقعیت یه زندگی یه تکرار...یه تاریخ!

پیت نوشت!:شاید فقط به خاطر اینه که شبیه بچه گیامی!